Problemen bestaan niet

2011-12-16T11:53:00.000+01:00

De Ik-motivator!
Continu zijn we bezig onze medewerkers te stimuleren om zich te ontwikkelen en elke dag weer topprestaties te leveren. Deze zijn juist in deze economische tijd nodig om het van de concurrentie te winnen. En dat kost veel energie. De ene dag gaat het beter dan de andere. Ik spreek regelmatig ondernemers die aangeven dat hun accu leeg is en dat ze al moe aan de dag beginnen. En probeer dan maar eens anderen te motiveren! Maar hoe zorgt u er nu voor dat u gemotiveerd bent en blijft en dat de accu vaker vol dan leeg is?

Bepaal je brandstof en start ermee
Om de accu te vullen is het van belang dat u weet wat voor u de brandstof is waarop u rijdt of anders gezegd; waardoor wordt uw accu gevuld?
Ik realiseer me dat dit vaag is. Dus laten we even een paar voorbeelden geven van ondernemers die hun brandstof kennen en hun werk hierop hebben ingericht. Een van mijn relaties geeft aan dat hij vooral energie krijgt van het bezoeken van klanten in plaats van al die interne vergaderingen leiden. Hij besloot dus om minimaal drie dagen per week de dag te starten met een externe afspraak bij een van zijn relaties en wat hij letterlijk zei was “na die externe afspraak kon mijn dag niet meer stuk!” Een andere ondernemer kreeg veel energie om met zijn talenten te praten over verbeteringen die zij in zijn bedrijf zagen. Hij besloot om iedere maandag te lunchen met twee talenten en de uitkomsten van die lunch dezelfde week om te zetten in acties.

Werk met quick wins
Als ondernemer maken we teveel plannen en daar krijg je als ondernemer geen energie van. Ook ik realiseer me dat deze plannen soms nodig zijn om financiering te krijgen of klanten te informeren over de aanpak. Wanneer je in een interne meeting zit en je maakt een afspraak over een bepaald onderwerp is het goed voordat je een plan laat of gaat maken om te starten met het benoemen van quick wins. Acties die je direct al in gang kunt zetten. Quick wins laten namelijk al binnen één week zien of het besluit dat is genomen leidt tot beweging of niet. En van bewegen krijgen mensen energie en dus ook u! Mijn ervaring is dat het werken met quick wins het schrijven van plannen minder noodzakelijk maakt.
Verkort de doorlooptijd
Net zoals iedere leider dient u een lange termijn visie te hebben en te weten wat voor u de stip op de horizon is. Maar zo’n stip op de horizon is te ver weg om u continu gemotiveerd te houden. Vergelijk het met een Olympische sporter die pas over 4 jaar de prestatie kan leveren die nodig is om goud te winnen. Als dat zijn enige doel zou zijn houdt hij het nooit vier jaar vol. Deel uw grote ambitie dus op in kleinere tussendoelen die u iedere keer binnen 12 weken kunt realiseren. Zo werkt iedere topsporter ook met kleine stappen die hem bevestigen of hij op de goede weg bezig is. Maak dus kleine stappen en vier de successen die u tussentijds boekt en niet alleen op het moment dat u goud wint of op het podium belandt.

Mobiliseer uw omgeving
De gedragswetenschapper Ben Tiggelaar heeft vastgesteld dat 5% bewust gedrag is en 95% onbewust gedrag. Dit onbewuste gedrag wordt veelal gestuurd door prikkels uit uw omgeving. Een schrikbarende constatering dat dus veel van wat wij doen onbewust gebeurt. Misschien dat u tijdens het lezen van deze getallen nog positief verrast bent omdat u het idee heeft dat de hele dag aan u voorbijvliegt en u onvoldoende bewuste momenten inbouwt.

Ervaring wijst uit dat het voor u verstandig is om uw 95%-omgeving te mobiliseren. Dit kan uw secretaresse, uw vennoot, uw partner of uw persoonlijke vriend zijn die u deelgenoot maakt van uw persoonlijke ambities en met hem regelmatig klankbord over de realisatie hiervan. Als het mensen zijn die echt om uw geven zullen zij u de spiegel kunnen voorhouden waar u naar op zoek bent en ook kunnen benoemen in hoeverre zij de gewenste ontwikkeling bij u kunnen waarnemen. Vraag hen dan vooral om toekomstige vragen aan u te stellen, zoals “Wat ga je de komende week anders doen om het wel te laten slagen?” of “waar wil je over 1 maand staan?” of “waar verwacht je tegenaan te lopen en hoe ga je het dan overwinnen?”. Met deze vragen zullen ze u helpen om door te gaan met de door u voorgenomen acties.

U kunt zelf veel doen om uzelf te motiveren, maar zonder uw omgeving is het een hele uitdaging. Benut dus de mensen om u heen en geniet van hun hulp.

(Bron: Week van de ondernemer - Mario Bierkens)

Een dood paard biedt kansen!

2011-11-11T11:59:00.000+01:00

De wijsheid van de Dakota-indianen stelt dat wanneer je ontdekt dat het paard dat je berijdt dood is, de beste strategie er in bestaat af te stijgen. Klinkt heel aannemelijk.

In managementkringen worden echter vaak andere strategieën toegepast. Niet zelden omdat een dood paard ook nieuwe kansen biedt. Bovendien de strategie, die op voorhand als succesvol is betiteld, is bestand tegen dit soort 'kleine' tegenslagen. Het moet een succes worden, hoe dan ook! Herkenbaar?

Hieronder een paar van de gebruikte oplossingen.

Een betere zweep kopen
De ruiter verwisselen
Uitspraken doen als: "Zo hebben we altijd een dergelijk paard bereden"
Een interne audit instellen om het paard te bestuderen
Andere landen bezoeken om te zien hoe ze daar dode paarden berijden
De standaarden om dode paarden te berijden verhogen
Een nieuwe managementlaag inrichten om het dode paard beter aan te sturen
Een opleiding inrichten om onze rijkunst te verhogen
De toestand van het dode paard vergelijken met andere actuele gevallen
Nieuwe regels invoeren inhoudende dat "dit paard niet dood is"
De verantwoordelijkheid bij de leverancier van het paard leggen
Verschillende dode paarden inspannen om de snelheid te verhogen
Verklaren dat "geen enkel paard dood genoeg is om niet succesvol te zijn"
De kosten die een dood paard met zich mee brengt de Balkende-norm niet overschrijden
Bijkomend budget voorziet er in om de prestaties van het paard te verbeteren
Een externe consultant inschakelen die het paard gaat berijden
Verklaren dat het dode paard de processen "beter, sneller en goedkoper" maakt
De functie-omschrijving van het paard herzien
Zeggen dat op het dood gaan van het paard was geanticipeerd en nieuwe kansen biedt
Het paard promoveren naar een kaderfunctie

U ziet dat een dood paard vele leermomenten met zich mee brengt. Een mooi gespreksonderwerp voor de volgende MT-vergadering? Succes!

(Inspiratiebron: Van Aerschot en Hasevoets, 2003)

Het draait niet om toegevoegde waarde!

2011-06-15T17:14:00.000+02:00

Heeft u die vraag ook wel eens gesteld gekregen: "Wat voor toegevoegde waarde heeft uw product of dienst voor onze organisatie?"

Daarna volgt vaak een hoop verbaal gereutel met woorden als beter, sneller, groter, efficiënter, etc. Als we ons daarbij ook nog eens persoonlijk op de borst moeten slaan wordt de vertoning nog genanter dan die al was. Een beetje zo'n 'WC Eend' verhaal. U weet wel: "Wij van WC Eend, adviseren WC Eend."

Dus even voor de duidelijkheid. U hebt geen toegevoegde waarde!

Uw toegevoegde waarde is afhankelijk wat er met uw product of dienst wordt gedaan. Tot het moment van gebruik is wat u brengt niets waard! Nul, zero, nada!

U hebt ook vast wel eens iets gekocht op een beurs of markt van zo'n man die u allemaal laat zien waar zijn product erg handig voor is. Gekocht met hoog gespannen verwachtingen om er vervolgens niets mee te doen. Toegevoegde waarde = 0.

Kijk, het (toekomstig) resultaat is waar uw klant zich blind op staart. Net als u toen u op die beurs was. Wat veel belangrijker is, is om te focussen op impact. Uw emotie van de impact is van doorslaggevende betekenis. Daar zit de waarde voor uw klant in. Resultaat!

Als uw product een hoog impact heeft en op bijna profetisch niveau de organisatie wordt ingefietst dan gebeuren er bijzondere dingen. Acceptatie is dus erg belangrijk en applicatie is erg belangrijk.

Zorg dus voor impact. U koopt een boor niet om de boor maar voor het gat. U wilt een gat in de muur maar het liefst zonder boor. Maar ja, dat gaat nou één keer niet. In feite is er nauwelijks vraag naar boren maar wel naar gaten!

Focus dus op het beoogde resultaat en bouw daar een verbaal 'feestje' om heen voor uw klant. Dat geeft impact en een lachend gezicht. Hoe goed uw 'boor' is, is voor de klant nauwelijks van belang.

Doe maar gek, dan doe je al gewoon genoeg!

2011-04-28T16:49:00.000+02:00

Kortgeleden hoorde ik een bekend spreker zijn publiek de volgende vraag stellen: "Wie van u vindt zichzelf een wonder?" Het viel me toen op dat niet iedereen zijn hand op stak.

Deze vraag en ook het antwoord bleef mij prikkelen en puzzelen. Het feit dat dus niet iedereen zijn hand op steekt betekent dat niet iedereen zichzelf een wonder vindt. Hmmm... bijzonder! Ik kom daar straks nog even op terug.

Wij, Nederlanders zijn niet zo van "kijk mij nou". Daarvoor moet je wel echt iets bijzonders gepresteerd hebben. Alleen bijzondere prestaties mogen worden beloond met bijzonder gedrag. Toch is dat vreemd. Dat zou betekenen dat er slechts een handje vol mensen in Nederland rond lopen die zich 'echt fantastisch' mogen noemen. Aan welke criteria moet je dan trouwens voldoen om daar bij te mogen horen? Wanneer hoor ik daar bij? Nee, da's niet voor jou bedoeld, hoor ik je denken. Nou, je vergist je, twee keer zelfs!

Ieder van ons is in staat bijzondere prestaties te verrichten, iedereen! Slechts weinigen maken van dit voorrecht gebruik. Er zijn echter geen regels of beperkingen voor. Nou ja, behalve die in ons hoofd. We zijn groot gebracht dat "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg". Dat is hèt adagium van ons Nederlanders. En toch daag ik je uit!

Onze overtuigingen die we van ouders, collega's, vrienden en anderen opgelegd krijgen beperken ons om ons potentieel ten volle te gebruiken. Amerikanen zeggen dan: "Claim your birth right!" Dat is misschien ook wel de reden dat de meeste 'grootheden' uit dit land komen. Niet te bang zichzelf geweldig te vinden.

Waarom begin je ook niet met jezelf 'geweldig' te vinden? Is dat zo raar?
Wie zich geweldig vindt is tot betere, grotere en leukere dingen in staat dan wie dat niet van zichzelf vindt! Je kent het gevoel dat je iets bijzonders gedaan hebt en geweldig voelt toch wel? Waarom heb je dat dan maar zo weinig? Waar ligt dat aan? Wellicht ligt het aan wat je van jezelf vindt?

Terugkerend op de vraag waar het allemaal mee begon. "Wie van u vindt zichzelf een wonder?"
Als u zichzelf niet een wonder vindt, wat bent u dan?

Nou...?

Zit er nog kind in jou?

2011-02-17T12:04:00.003+01:00

Elke ochtend breng ik mijn dochter naar de basisschool. We 'mogen' vanaf 8.15 uur de klas betreden. Voor dit tijdstip is het een 'no go area' aldus de schoolleiding. De juf of meester heeft dan even rust nodig.

Meestal zijn we toch één van de eersten die het schoolplein betreden vol goede moed om een nieuw avontuur aan te gaan. De misere begint echter ongeveer vanaf het beet pakken van de deurklink. Amper de gang betredend zie ik de eerste ouders ligt bedwelmd van de nachtroes of onder invloed van hun zorgvuldig gekweekt ochtendhumeur wat voor hen uit chagrijnen.

Een lichtpuntje is de concierge. Zij is altijd getooid met een stralende glimlach en roept altijd vrolijk de ochtend gedag en iedereen die het maar wil horen.

Eenmaal in de klas aangekomen zie ik een paar kinderen nog wat duf voor zich uit staren. Maar naar mate de aantallen toenemen stijgen de decibels meer dan evenredig. Ondanks dat de geluidsdruk 's ochtends best wat minder mocht zijn, vind ik het heerlijk tussen deze bolletjes energie en fantasie. Ik kan me nauwelijks bedwingen om er niet tussen te gaan springen en ook een stoer verhaal te gaan vertellen. Maar mijn dochter zegt dat dat niet 'cool' is. Eeuwig zonde, daar komt ze later nog wel achter!

Veel ouders gedragen zich als 'ouder'. Ouder in de zin van ouder in leeftijd. Te oud voor kinderlol en kindergedachten. Jammer! Veel ouders wijzen hun kind op school er op om zich volwassener te gedragen. In vredes naam waarom? Een kind is een kind om zich juist daar en juist dan kinderlijk te gedragen. Deden dat maar meer!

Volwassenen nemen zichzelf veel te serieus als het gaat om hun gedrag en gedachten. Zelfs in het dikste wetboek staat geen verbod op het (af en toe) gedragen alsof je weer kind bent. Sterker nog, je bent en blijft altijd kind, van iemand.

Maar ouders zijn er een kei in om gedrag weg te rationaliseren. Bang dat anderen dat raar of onvolwassen vinden. Kappen met die hap! Je hoeft geen korte broek aan te hebben om lol te hebben als een kind. Alhoewel als ik me daar een beeld van mijn gedachten maak het sommige ouders een hele vooruitgang zou zijn.

Gedraag je wat vaker als een kind, het ergste wat je er aan over houdt is plezier!

Helpdesk versie 1.9

2010-12-07T16:00:00.000+01:00

Behulpzaamheid is een gave maar voor sommigen een hele opgave.

Youp van 't Hek heeft een open zenuw geraakt met delen van zijn helpdesk-ervaringen. Met de telecom-jongens voorop plegen veel grote bedrijven dagelijks telefoonterreur. Ze weten hun klanten langdurig aan het lijntje te houden, het helpdesklijntje bedoel ik dan. Tot het lijntje breekt. Half Nederland deelt mee in het leedwezen en herkent zich in deze professionele manier van 'klantje plagen'. Er is zelfs een heus magazine aan gewijd door Youp, 'De Help'.

Echter, ik was aangenaam verrast toen ik in deze zelfde glossy las dat er al een betere oplossing is dan de reguliere helpdesk. KLM heeft het voortouw genomen, tenminste voor zover ik weet. Onze (ex)nationale trots heeft namelijk professionals in dienst die de hele dag niets anders doen dan alle sociale media af schuimen op zoek naar het woord 'KLM'. Zodra dit woord vergezeld gaat met een vraag of frustratie gaan ze aan de slag. Ze nemen contact met de 'persona frustrata' en bieden hulp aan om het probleem direct op te lossen. Kijk, da's het betere werk! Nu ben ik van geboorte licht gelovig maar dit wilde ik wel zelf eens ervaren.

Sinds een tijdje ben ik 'lid' van de Fly Blue-club. Een service waarbij je allerhande voordelen hebt die je anders niet hebt. Geen idee waarom ik daarvoor persé lid moet zijn maar... whatever!
Bij dit 'lidmaatschap' hoort ook een elektronische nieuwsbrief. Daar zat ik niet op te wachten. Dus afmelden die hap. Tja, er blijkt, naast helpdeskterreur, ook nog zo iets zijn als 'afmeld-terreur'. Na twee keer een lijdensweg te hebben doorlopen, met klantnummers en wachtwoorden, dacht ik dat ik van die luchtpost af was. Helaas... het bleef komen.

Dus, bericht getwitterd over de ondeugdelijkheid van de afmeldservice van 's lands grootste vlieger. Wat schetst mijn verbazing. Binnen 5 minuten een twitterbericht van Linda, Social Media specialist van de KLM:"Wat kan ik voor u doen?" Nieuwsbrief, afmelden, probleem? Ik regel het! Zo waar, binnen het uur was de zaak geregeld. Echt waar!(*)

Kijk... het kan dus wel goed. Nou ja. bijna goed. Want het is en blijft een beetje het electronisch paard achter de wagen spannen als je een helpdesk hebt zitten die de problemen van de problemen moet oplossen. Maar het is al een veel beter dan een stuk uit je bureau bijten omdat je de onkunde van je leveranciers (want dat zijn ze) niet opgelost krijgt.

We zijn er nog niet maar de helpdesk 2.0 is onderweg dank zij mijn heldin van de dag, de social media girl van de KLM. Zo blijkt een lelijke eendje toch ook een mooie zwaan te kunnen worden. Bedankt Linda!

(* Tenminste, als ik volgende week weer KLM-spam ontvang krijgt dit verhaal een vervelend staartje.)

Iedereen (is) zijn coach!

2010-10-25T14:03:00.000+02:00

Toen ik in mijn 'vorig leven', na vele jaren avondstudie, eindelijk mijn diploma Makelaardij o/g had behaald en als één van de laatsten in Nederland officieel ben beëdigd als makelaar o/g door de president van de rechtbank, werd deze beschermde titel vrijgegeven.

Kort daarna leek het wel of iedereen ineens makelaar was geworden. Als de bekende paddestoelen schoten ze uit de grond. Iedereen noemde zich makelaar. Dat mocht en dus was verdere kennis van zaken blijkbaar niet meer nodig. We hadden er allemaal in eens verstand van.

Dit is trouwens wel een Nederlander ten voeten uit; ergens verstand van hebben. Nou ja, we hebben in ieder geval al heel snel ergens een mening over en dan denken we er vaak ook al genoeg verstand van te hebben. Neem bijvoorbeeld het fenomeen 'voetbal'. We hebben circa 16 miljoen experts in ons land. Ik zelf schaar me hier geenszins onder trouwens. Dus u zult mij op dit vlak niet als pseudo-deskundige tegenkomen.

Een nieuwe hype is die van 'coach'. Ook in dit vak roemen velen zich op voldoende kennis en expertise om als professioneel coach door het leven te gaan. Ik ben de afgelopen paar jaar ook menig maal geraadpleegd over hoe en wat je moet doen om dit beroep te kunnen uitoefenen. Deze mensen hadden klaarblijkelijk toch nog enige gezonde zelfreflectie.

Ik ben zelf in de (wellicht beperkende) overtuiging dat enige vorm van opleiding op zijn plaats is. Ik heb dit ook de afgelopen jaren zeer nauwgezet en serieus gedaan. Als het niet is uit onzekerheid dan toch zeker om de klant waar voor zijn geld te kunnen bieden; "Maakt u geen zorgen, ik heb er voor doorgeleerd."

De 'nieuwerwetse' coach heeft vaak aan zijn eigen levenservaring voldoende, zo blijkt. Als je genoeg ellende hebt meegemaakt of je daar genoeg een voorstelling van kunt maken dan ben je waarschijnlijk al gekwalificeerd genoeg. Tenminste, dat blijkt bij menig nieuwbakken coach, als je zijn of haar website leest. "Na jaren ervaring te hebben op gedaan..." is een veel gelezen krachtterm die garant moet staan voor kennis en kunde.

Uit veel (maar niet alle) gesprekken die ik met aspirant-coaches heb gehad is echter een andere interessant verschijnsel waar te nemen. Vaak blijkt hun opmerkelijke beroepskeuze gelegen in het feit dat de bak vol ellende wel aanwezig is maar de uitwerking daarvan nog niet is voltooid. Te vaak kiezen mensen voor het beroep van 'life coach' om hun eigen onverteerde trauma's en frustraties over de ruggen van hun nieuwbakken klanten verwerkt te krijgen. Deze nietsvermoedende 'coachee' komt met alle goede bedoelingen ten spijt in de praktijk (hoe letterlijk moet je dit nemen!) van de coach om daar geconfronteerd te worden met diens eigen wel en wee.

De klant heeft amper zijn zegje gedaan of de coach antwoordt met: "Ja, dat herken ik heel goed. Ik heb zelf namelijk ook...". En voor dat je het weet zit je een uur over de klachten van de coach te praten. Dat kan best voor een keertje, ook een coach is soms net een mens. Maar als de klant de rekening voor de coach zijn onverwerkte nachtmerries gaat betalen lijkt me dat niet helemaal de bedoeling.

Net zoals destijds met de 'opleving' in de makelaardij, zal dit ook zijn beloop wel krijgen in de coachingsbranche. Ook hier zal de tijd een helende en zuiverende werking hebben. Iedereen krijgt uiteindelijk de coach die hij of zij verdient. En de coach krijgt uiteindelijk ook wat hem of haar toekomt. Daarbij komt die jarenlange ervaring dan toch nog goed van pas!

Het kromme verhaal over de rechte komkommer

2010-10-18T11:39:00.001+02:00

Ik heb een onrustige nacht gehad. Gisteravond zag ik op tv een programma over de wijze waarop wij met de productie en consumptie van voedsel om gaan.

Wist je dat wij, in de westerse wereld, zoveel voedsel weg gooien dat we daar de hongergebieden in de wereld mee kunnen voeden, en dat dan 3 KEER!

Ik hoor je denken: ja daar komt dat verhaal weer van de arme, hongerige kindjes in Afrika. Ja en nee.
In bijvoorbeeld Kameroen worden bananen geproduceerd. Echter, al vóór dat deze bananen worden geëxporteerd worden de 'kneusjes' er tussen uit gehaald. Bijna 20-30% van de gehele productie verdwijnt in de container. Deze worden niet geconsumeerd, niet hier maar ook niet daar, in Kameroen zelf!

De komkommers van tegenwoordig zijn niet meer krom maar recht. Makkelijker te verpakken en passen beter in dozen voor transport. Elke komkommer is een foutloos, mooi, donkergroen exemplaar. Dat willen wij. Dit is door de EU zelfs in regels vastgelegd. Bijna de helft van alle komkommers die geteeld worden zijn echter niet recht maar krom, met een knikje, deukje of ander oneffenheid. Ook deze gaan zo de container in!

Wat te denken van vis. Alle vis die uit onze zeeën wordt gevist en niet wordt verkocht, wordt aan het eind van de dag vernietigd. En de vissers maar klagen over de overbevissing en lege zeeën.

Er wordt in Europa jaarlijks zoveel eten weggegooid dat we de gehele bevolking van Spanje er een jaar lang van zouden kunnen laten eten.

Dus, des te meer we weggooien des te duurder het voedsel wordt. Maar onze gevoel zegt ons dat we thuis niet in een lege koelkast willen kijken. We zijn te bang te weinig in huis te hebben. Dus gooien we het liever weg als de houdbaarheidsdatum is verstreken.

Eerlijk gezegd heeft het mij wel degelijk een nieuw inzicht opgeleverd. Met minder is het nog steeds genoeg, misschien zelfs dan is het nog wel te veel.

Ik kijk vanaf nu anders tegen de rechte komkommer aan. En jij?

Klik hieronder voor een trailer van deze film :
http://www.youtube.com/watch?v=Ci0HsPELE2o

Waar leiderschap stopt, begint de politiek

2010-10-12T10:12:00.000+02:00

We zijn er uit! Het kabinet kan beginnen. Nadat elke Nederlander, en niet-Nederlander, zijn plasje over onze nieuwe regering heeft gedaan kunnen ze beginnen aan een klus waar je geen ander weldenkend mens voor krijgt. Lange dagen, redelijk betaald en altijd de pispaal. Moeten wel haast mensen met een groot dienstbaarheid en onkreukbaar karakter zijn. Nou... die integriteit en leiderschapskwaliteiten zijn nog ver te zoeken!

Als we slechts een paar principes van één van onze grote leiderschapsgoeroe's, Stephen Covey, nemen dan komen we tot een onthutsende conclusie, vrees ik.

Wees pro-actief. Het grootste deel van ons regeerbeleid is gebaseerd op het blussen van bestaande branden. Regeren is vooruitzien, wordt er gezegd. Ik betwijfel of er veel wordt nagedacht over toekomstige problemen. De Tweede Kamer debatten gaan toch nog steeds te vaak over muggen die als olifant in De Telegraaf en andere tendentieuze media worden gepubliceerd. Het lijkt wel alsof het succes van kamerleden afhankelijk is van hun populariteit in diezelfde media.

Denk win-win. Tja... Politici denken altijd in compromissen. Jij een beetje, ik een beetje. Beide dus eigenlijk niet genoeg voor echte verbeteringen. En over een paar jaar struikelen we over de puinhoop die zo'n compromis heeft opgeleverd. Waarom niet gaan voor 2 x 100%. We kunnen toch oplossingen bedenken waar iedereen echt veel beter van worden. Gaan voor het geluk en niet voor het gelijk.

Eerst anderen begrijpen, dan begrepen worden. Als dit principe als enige zou worden gehanteerd dan zouden de debatten in de Tweede Kamer zeker de helft minder lang duren, zo niet vrijwel geheel afgeschaft kunnen worden. De meeste debatten zijn monologen met onderbreking van de monoloog van een ander. Luisteren is een groot goed. We krijgen op school taal, schrijven, spreken, grammatica geleerd maar luisteren niet. Dat is toch vreemd. Hoe kun je nu een goed spreker zijn als luisteren je zo slecht af gaat?

Onze leiders van vandaag, zij die ons land vertegenwoordigen in het hoogste bestuursorgaan, hebben niet de kwaliteiten die wij eisen van elke bestuurder van een grote onderneming. Dus de BV Nederland heeft slechts een zootje schreeuwers in dienst genomen die met voldoende eigendunk en een duimdikke eeltlaag op hun ziel ons door de komende jaren moet loodsen. Nou... gefeliciteerd dan maar!

Even: van stuurman tot stuurman

2010-09-16T11:16:00.002+02:00

Even een 'aha erlebnis'. Je hebt een probleem en zoekt naar een oplossing. Iemand die je kent vertelt je vervolgens haarfijn dat hij/zij precies weet wat er aan schort en hoe je het kunt oplossen. Bekend gegeven toch?

Daarna volg je echter dit advies niet op! Sterker nog, je negeert, het antwoord en gaat op zoek naar je 'eigen' oplossing. Waarom? Of liever gezegd, waarom niet gebruik maken van de oplossing een ander?

Het elementaire verschil begint al bij de seksen. De man zoekt naar een oplossing van zijn probleem. De vrouw wil slechts het probleem delen en zoekt niet per definitie naar een oplossing. Even terug naar de basis.

We willen slechts dan veranderen als het ons past en niet wanneer een ander het zegt. Recalcitrant? Denk het niet. We zoeken altijd naar 'maatwerk' oplossingen. Die passen bij onze overtuigingen en belevingen. Een oplossing van een ander, is van... een ander! ? Dus niet van jezelf.

We lenen wel de inhoud maar niet in die uitvoering. We pimpen oplossingen naar onze eigen smaak en stijl.

Bovendien hebben wij van nature een hekel aan die mensen die zich 'de beste stuurlui' noemen. Betweters! Nee, we geven niemand credits voor de oplossingen van onze problemen. Allemaal zelf bedacht, toch?

Over de betweters even dit: De beste stuurlui staan aan wal omdat hun eigen schip al lang gezonken is!
Tenminste dat is mijn mening. Maar dat hoeft natuurlijk niet de jouwe te zijn!

De Vieze Man

2010-09-15T09:58:00.000+02:00

Gisteravond zag ik nog even de herhaling van De Wereld Draait Door (DWDD). Ik werd daar geconfronteerd met een 'dieptegesprek' tussen Pieter Storms en Jort Kelder.

Storms ergert zich aan de manier waarop journalisten zich tegenwoordig bedienen van niet te verifiëren bronnen. De lezer heeft geen idee of de gepretendeerde bronnen bestaan en weet niet of het verhaal überhaupt klopt. Wellicht een terechte constatering.

Echter, Storms beroept zich op ethische regels waar hij het zelf niet zo nauw mee neemt. Kelder refereerde terecht aan een vonnis waarin Storms is veroordeeld een schadevergoeding te betalen van Fl. 200.000,- (oud geld voor € 100.000,- nu). Hij had een wethouder in een kwaad daglicht gezet en de aantijgingen waren niet van de lucht jegens de man. Niet goed Pieter!

Weet je. Iedereen heeft over bepaalde onderwerpen wel een 'kort lontje'. Storms heeft zich 'uitgehuwelijkt' aan Nina Brink (nu dus Storms) en kan zich veroorloven een boek met zijn irritaties over te schrijven èn publiceren. Of het gelezen gaat worden valt te betwijfelen. Wellicht dat zijn 'vriendjes' zich verplicht voelen om het te kopen. Lezen is vers twee.

Hij blijft voor mij toch een beetje in de hoek van 'de vieze man' zitten. Een gefrustreerd type, altijd gehuld in dezelfde kleren en met een pseudo ongeschoren baard. Foute type-casting, volgens mij.

Storms, groot geworden met het programma "Breekijzer," heeft menig ambtenaar en bankdirecteur het vuur na aan de schenen gelegd. En terecht trouwens. Hulpeloze burgers hadden iemand die hen hielp hun recht te halen tegen overheid, grote bedrijven en banken. Echter deze tijden zijn lang vervlogen. Storms heeft zijn vechtlust niet verloren maar wel zijn kritische blik. Objectiviteit is vanuit zijn persoonlijke voorkeuren gevormd en maatgevend voor zijn 'queste' tegen het onrecht dat hem en zijn vrouw is aangedaan. Zielig hoor!

Want, laten we er geen doekjes om winden, Pieter Storms wil zijn frustratie botvieren op journalisten als Pieter Smit. De ongeautoriseerde biograaf van zijn 'sponsor', Nina. Deze kiene journalist deinsde niet terug voor het financiële- en juridische geweld dat mevrouw Storms-Brink over hem heeft uitgekotst om, koste wat het kost, te voorkomen dat hij zijn boek over haar publiceerde.

Eigelijk wil Storms een beetje meeliften op dit succes en daar financieel zelfs een graantje van mee pikken. Zo, dat lucht op, hè Pieter?!

Over-leven

2010-09-06T11:24:00.003+02:00

Ken je dat, overleven? Hoeveel tijd besteed jij aan overleven?

Ik bedoel al die dingen die je eerst moet doen voor je toe komt aan de dingen die je graag wilt doen. En daarvoor is vaak dan weer niet genoeg tijd. Zucht... overleven dus. Nou hoeveel procent van de tijd ben je aan het overleven? Ik denk toch minstens 60% van je tijd.

Ben je de dan de rest van de tijd ook echt aan het 'leven'? Ik bedoel, 'echt' de dingen doen die je meer dan leuk vindt? Nee, geen tv kijken, krantje lezen, op internet aan het surfen, op de bank hangen.
Wat is dan 'leven' als dit het allemaal niet is? Het is treurig maar waar; we zijn ondertussen vergeten wat 'leven' echt is.

Dit weekend zag ik een aflevering van het programma "Undercover Boss". Een Amerikaanse serie waarin president-directeuren van multinationals in het geheim onder een andere identiteit aan het werk gaan en onder aan de ladder van succes beginnen.

Deze succesvolle mensen komen na een week hard werken er achter waar het allemaal echt om draait. Ondanks kun gigantische inkomens en hun bezittingen is de uitkomst voor iedereen hetzelfde.

Het draait in de wereld om mensen, je relaties met anderen en dan ook met name de inhoud die je er zelf aan geeft.

Het ontroerde mij om te zien hoe een multi-miljonair bij één van zijn werknemers, een nierpatiënt, die 10 uur per dag hard moet werken om zijn gezin te kunnen onderhouden, er achter moet komen wat gelukkig zijn betekent. De man coacht, na zijn werk, zijn zoon en 5 andere kinderen in basketbal (4 keer per week) en geniet daar zichtbaar grenzeloos van.
Hij rijdt met een glimlach op zijn gezicht naar huis om vervolgens de volgende dag weer voor dag en dauw opnieuw met diezelfde glimlach aan de dag te beginnen. Een man en vader die er alles voor doet om zijn zoon gelukkig te maken.

Hoe eenvoudig kan het zijn. Beter nog, hoe ingewikkeld maken we het ons zelf om gelukkig te zijn? We hebben daar blijkbaar dure 'hulpmiddelen' voor nodig zoals (spel)computers, tv's, etc.

Volgens mij hebben we alleen elkaar nodig om gelukkig te zijn. De rest van de 'dingen' leidt ons alleen maar af van dit geluk. Dus met 'leven' kun je elk moment van de dag beginnen, mensen genoeg om je heen waar jij in kunt investeren.

Geluk zit in een hoekje waar we vaak aan voorbij lopen. Van overleven naar leven. Laat sommige dingen 'over' zijn en begin met leven.

Ziener of gelover?

2010-08-26T13:58:00.003+02:00

Kort geleden las ik een artikel over het Thomastheorema.

Deze theorie zegt dat als mensen situaties als werkelijk definiëren, dan zijn de situaties werkelijk in hun consequenties. Dat laatste deel, de consequenties, maakt het verschil tussen fantasie en werkelijkheid. Het fysiek handelen is het elementaire verschil. Zo nu even naar de huis, tuin en keuken praktijk.

Als we dus denken dat dingen waar zijn dan handelen we er ook naar. Als je denkt dat je een jongen bent, dan doe je ook (meestal) jongensdingen. Lijkt een open deur, is het niet.

Als we een kantoor bouwen en zeggen dat het een kantoor is, dan zullen de gebruikers dit ook zo ervaren en er naar handelen. Nog niet duidelijk?

Als je eerst iets gelooft en er naar handelt dan zie je ook wat je dacht dat je zag! We zeggen vaak: "Eerst zien, dan geloven." Maar in werkelijkheid zijn het onze overtuigingen die ons doen handelen. We zien slechts wat we denken (te zien). Interessant hè?

Wij Nederlanders, calvinisten in hart en nieren, zijn dus niet anders dan de rest van de wereld. De economische crisis is geen verzinsel. Door te denken dat het straks slecht gaat met de economie handelen wij er naar. We verkopen onze aandelen en vervolgens daalt de koers. Als we dit maar met genoeg mensen doen heet het vanzelf een crisis. Andersom is dus ook het geval. Vóór de crisis hadden we allemaal het idee dat de bomen tot in de hemel groeiden... en dat was dus ook zo!

Als je naar je persoonlijke situatie kijkt kun je dus concluderen dat 'jouw werkelijkheid' in feite bepaald wordt door jouw interpretatie van jouw omgeving en omstandigheden. Als je dus anders gaat kijken en interpreteren, dan zal de werkelijkheid ook anders worden. Aha!

Jouw interpretatie en overtuigingen bepalen jouw toekomst, niet de feitelijke omstandigheden.

Je moet iets eerst geloven voordat je het kunt zien. Toch iets om eens over na te denken.

Gebruik jij het al?

2010-07-02T09:20:00.000+02:00

Als er 'of' tussen staat dan zal er wel een verschil zijn, zul je denken? Klopt!

De Dikke Van Dale zegt het volgende:
Aanleg: aangeboren geschiktheid, vatbaarheid en geneigdheid.
Talent: natuurlijke begaafdheid, bekwaamheid tot iets.

Bij talent is dus sprake van de reeds ontwikkelde aanleg. Talent is de volgende stap als aanleg goed wordt gebruikt.

Vaak wordt in de volksmond geroepen dat iemand 'talent' heeft. Echter, veel vaker is men wel 'vatbaar' voor ontwikkeling maar doet iemand er niets mee. De echte 'kenners' beweren zelfs dat doorzettingsvermogen zonder aanleg meer teweeg brengt dan iemand met aanleg maar zonder 'drive'. En daar zit de crux!

Als je wel 'wilt' maar je hebt de aanleg niet dan is de kans op succes toch groot. Ik ben van mening dat aanleg zelfs een mindset is. Iets wat je denkt dat je kunt. Uiteraard zal er een bepaalde voorkeur in je systeem zitten maar om daarmee te zeggen dat je iets uitsluit, vind ik te ver gaan.

Hard werken kan meer opleveren dan verkwanselde aanleg of slecht gebruikt talent.
Als je iets graag wilt, doe het dan gewoon, desnoods met meer inzet dan een 'talent'. Wat kan jou het schelen wat een ander heeft? Ga voor je doel, met of zonder aanleg!

Laat je niets wijs maken, ook niet door mij!

Vind je element

2010-06-23T07:30:00.004+02:00

Hoe vinden wij ons element?

A. "Ik heb het!" - Aanleg betekent een natuurlijk talent hebben voor iets als dans, muziek of wiskunde.

B. "Ik hou ervan!" - Enorm plezier hebben in een bepaalde bezigheid.

C. "Ik wil het!" - Dit is een kwestie van de juiste perceptie. Hier is voor nodig: optimisme, ambitie, doorzettingsvermogen en kansen creëren èn weten te pakken.

D. "Waar kan ik het vinden?" - Er zijn niet veel rodeorijders op de Zuidpool. Zoek mensen met dezelfde passie en zoek een omgeving met de juiste omstandigheden om je talent verder te ontwikkelen.

Niet tussen de lijntjes a.u.b. (deel 2)

2010-06-22T14:02:00.000+02:00

Kinderen zijn creatief. Elk kind, toch?

Wie beweert dat hij of zij een kind kent wat niet creatief is mag zich melden in het eerste de beste academisch medisch centrum en laten onderzoeken op blindheid of gebrek aan hersenactiviteit.

We zien het in de laagste klassen van de basisschool (voorheen kleuterschool) waar kinderen schilderen (lees: kliederen) en tekenen (lees: krassen) dat het een lieve lust is. Kliederen en krassen. We betitelen hun uitingen van creativiteit, d.w.z. wij als volwassenen, uit wie de creativiteit al lang is uitgeramd, met negatieve kwalificaties. Jammer toch!

Aanvankelijk worden de peuters gestimuleerd om zich helemaal ongans te tekenen en schilderen. Huisjes bouwen van eierdozen en lampionnen van karton en doorzichtig papier. Prachtig. Maar naar mate de tijd vordert moeten ze 'binnen de lijntjes' gaan tekenen. Buiten de lijntjes is FOUT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dat mag je noooooooit meer doen hoor! Dat hoort niet. We stigmatiseren kinderen dat fouten maken iets is waar ze zich voor moeten schamen. Fout is stout! En als je fouten maakt hoor je er niet bij. Dan val je buiten de boot en dus zorg je er voor dat je binnen de lijntjes blijft. Je hele leven lang leef je in angst om niet buiten de lijntjes te komen, want dan val je op als gediplomeerde sukkel en hoor je er niet meer bij.

O ja... hoe heeft u lopen geleerd? Door telkens, na het vallen, op te staan en opnieuw een poging te doen. Of bent u na 128 vallen gestopt en zit u nog steeds bij de pakken neer. Bang om op uw fouten gewezen te worden. Kinderen kennen de schaamte van fouten maken dan nog niet. Gelukkig niet zeg, anders zou de meerderheid van de mensheid zich in een rolstoel voortbewegen. Bij gebrek aan lef.

Je zult bereid moeten zijn om fouten te maken om iets nieuws te ontdekken. Want ontwikkelen bestaat voor 99% uit fouten maken en 1% succes, het originele idee! Maar die ene is wat we later nog weten.

Slechts onze geschiedenisboeken staan vol met mensen die bereid waren fouten te maken, onze helden, onze voorbeelden. Vreemd genoeg stimuleren scholen niet het gedrag van onze 'helden' maar wij roemen ze wel voor hun koene daden en onverschrokken, volhardend gedrag.
Maar kinderen, doe ze vooral niet na want dan hoor je niet meer bij de rest van de maatschappij, dan ben je een 'buitenbeentje'. En geloof me, dat wil je niet zijn!

Mijn oproep is deze: stimuleer uw kinderen, of desnoods die van een ander, om vooral buiten de lijntjes te tekenen en te leven. Geef kinderen hun creativiteit terug, het is hun erfgoed. Help ze te denken dat 'fouten' maken een noodzakelijkheid (lees: heerlijkheid) is om originaliteit aan de dag te leggen. Niets is fout in het leven, alles is een uitkomst. Meer niet!

Henry Ford heeft eens gezegd dat een fout een kans is om overnieuw te beginnen met meer wijsheid.
Eén van onze helden uit de geschiedenisboekjes, iemand die de wereld voorgoed heeft veranderd door vooral veel fouten te maken. En ik dank hem daar hartelijk voor. Good job Henry!

Ik wens u veel fouten toe!

Aan-uit knop voor VS president?

2010-06-21T12:13:00.002+02:00

Het is bijna zover! De Amerikaanse president Obama loodst een nieuwe wet door de senaat, genaamd "Protecting Cyberspace as a National Asset", waarin hij het wereldwijde web, of delen daarvan, eigenmachtig kan uitschakelen.

De Amerikaanse Big Brother die al enige tijd bestaat, genaamd Homeland Security, is het ministerie van veiligheid. Zij zien toe op alle activiteiten op het internet en bepalen wanneer dit dusdanig gevaarlijk wordt dat de knop om kan en het web op 'uit' wordt gezet!

Stelt u zich voor. Het web dat volgens mij van ons allemaal is en eigenlijk dus van niemand, wordt toegeëigend door de Amerikaanse president en die bepaalt als de berichtgeving te spannend wordt, denk aan elektronische burgeropstand, dat hij de zaak op zwart zet.

Obama, de brenger van hoop en voorspoed, die ons George Bush deed voorkomen als een autocratische dictator van wie hij ons heeft 'verlost'. Nota bene hij zelf gaat ons terug in het 'ijzeren gordijn' tijdperk gooien door het monopolie (lees: censuur) op onze elektronische vrijheid van meningsuiting op te eisen.

Ja, u denkt "nee, dat is alleen bedoeld bij dreiging van een cybernetaanval, lees dan ook beter."Nou, lees zelf eens tussen de regels door, beste lezer! Wie bepaalt wat een aanval is en hoe die er uit moet zien?

De president toch zeker en hoe wilt u weten of controleren wat er echt gaande is. U kunt het per slot niet meer lezen want u internetverbinding is zojuist ophouden te doen waar het voor bedoeld is: zelf bepalen o.b.v. eigen informatiewinning wat juist klopt en wat niet.

U krijgt dan alleen nog die informatie toebedeeld die Obama goed voor u acht, via de TV of radio of dat deel van het web waar hij geen vinger achter heeft. Welk deel zal dat zijn?

De zwaar bevochtend werelddemocratie, voor wat het al waard was, is niet meer wat het geweest is.

Censuur, yes we can!

Beatles niet muzikaal! (deel 1)

2010-06-18T09:05:00.002+02:00

Wist je dat George Harrison en Paul McCartney beide op school werden betiteld als 'niet muzikaal'. Sterker nog. Ze vonden allebeide zelf ook dat muziek niet boeiend was en hadden een hekel aan muziekles!

Stel je voor, de helft van The Beatles werden bestempeld als kansloos en talentloos als het gaat om muziek. En ze waren het er zelf volledig mee eens!

"What went wrong?" of liever gezegd "What went right?"

Mensen en vooral kinderen worden 'gemeten' volgens standaardsystemen. Cito-toetsen en meer van dat soort 'onzin'. Ja, je leest het goed. ONZIN!

Ik ben vóór standaard metingen als het gaat om het vaststellen van mijn bloedsuikerspiegel of cholesterolniveau. Maar als het gaat om creativiteit en aanleg (talent) lijkt me het schier onmogelijk om dit te meten met anderen. Jij bent niet te vergelijken met anderen, toch?

Zelfs de meest identieke, ééneïge tweeling is niet echt gelijk aan elkaar. Er zijn altijd fundamentele verschillen. Er bestaat zelfs een Siamese tweeling die met één lichaam en twee hoofden volledig verschillend van elkaar denken. Genoeg tegenbewijs voor handen lijkt me.

Het ontwikkelen van creativiteit, het onderzoeken van iemands ware passie en aanleg kan slechts door iemand individueel te begeleiden en te ondersteunen het beste uit zichzelf te halen.

Je eigen 'meetlat' is de enige die voor jou van toepassing is en zal gedurende je ontwikkeling met je meegroeien.

Door wie laat jij je meten?

Over een paar dagen volgt deel 2 van dit verhaal. Het gaat over hoe scholen de creativiteit van kinderen 'om zeep' helpen. Blijf lezen!

Paraplu's

2010-06-15T14:14:00.034+02:00

Overtuigingen, we hebben ze allemaal. Soms helpen ze ons, soms werken ze ons tegen. Vaker werken ze ons tegen, trouwens. Goed bekeken werken ze ons meer tegen dan dat ze ons helpen. Maar we kunnen er niet zonder.

Zonder overtuigingen is ons leven referentieloos. Een plattegrond zonder herkenningspunten. Maar de ene overtuiging is de andere niet! Mijn overtuiging is niet de jouwe en vice versa. Mijn overtuiging geeft een andere betekenis dan dezelfde overtuiging voor jou... vreemd eigenlijk.

Maar we hebben ze dus wel nodig, sterker nog, we kunnen er niet zonder. Het zijn paraplu's waaronder we onder kunnen staan en schuilen. Voor of tegen de regen, het is maar hoe je het bekijkt. Het hangt er van af of je van regen houdt.

Soms dan lekt de paraplu door en is hij niet meer waterdicht. Dan voelen we ons er ongemakkelijk onder en worden we nat. We gaan dan op zoek naar een nieuwe paraplu. Eén die beter is dan de vorige, groter, sterker en mooier.

En in het moment van het wisselen van paraplu ligt juist de essentie van de paraplu. Dan ben je even 'paraplu-loos' en daar ligt een kans, een moment van groei en reflectie en relativering. Heb ik hem eigenlijk wel nodig?

Soms is een paraplu ook oud en gewoon overbodig. Dan is gewoon in de open lucht staan beter en blijkt de regen wel mee te vallen.

Een paraplu... altijd handig voor het geval dat!