Vind je element

Hoe vinden wij ons element?

A. "Ik heb het!" - Aanleg betekent een natuurlijk talent hebben voor iets als dans, muziek of wiskunde.

B. "Ik hou ervan!" - Enorm plezier hebben in een bepaalde bezigheid.

C. "Ik wil het!" - Dit is een kwestie van de juiste perceptie. Hier is voor nodig: optimisme, ambitie, doorzettingsvermogen en kansen creëren èn weten te pakken.

D. "Waar kan ik het vinden?" - Er zijn niet veel rodeorijders op de Zuidpool. Zoek mensen met dezelfde passie en zoek een omgeving met de juiste omstandigheden om je talent verder te ontwikkelen.

Niet tussen de lijntjes a.u.b. (deel 2)

Kinderen zijn creatief. Elk kind, toch?

Wie beweert dat hij of zij een kind kent wat niet creatief is mag zich melden in het eerste de beste academisch medisch centrum en laten onderzoeken op blindheid of gebrek aan hersenactiviteit.

We zien het in de laagste klassen van de basisschool (voorheen kleuterschool) waar kinderen schilderen (lees: kliederen) en tekenen (lees: krassen) dat het een lieve lust is. Kliederen en krassen. We betitelen hun uitingen van creativiteit, d.w.z. wij als volwassenen, uit wie de creativiteit al lang is uitgeramd, met negatieve kwalificaties. Jammer toch!

Aanvankelijk worden de peuters gestimuleerd om zich helemaal ongans te tekenen en schilderen. Huisjes bouwen van eierdozen en lampionnen van karton en doorzichtig papier. Prachtig. Maar naar mate de tijd vordert moeten ze 'binnen de lijntjes' gaan tekenen. Buiten de lijntjes is FOUT!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Dat mag je noooooooit meer doen hoor! Dat hoort niet. We stigmatiseren kinderen dat fouten maken iets is waar ze zich voor moeten schamen. Fout is stout! En als je fouten maakt hoor je er niet bij. Dan val je buiten de boot en dus zorg je er voor dat je binnen de lijntjes blijft. Je hele leven lang leef je in angst om niet buiten de lijntjes te komen, want dan val je op als gediplomeerde sukkel en hoor je er niet meer bij.

O ja... hoe heeft u lopen geleerd? Door telkens, na het vallen, op te staan en opnieuw een poging te doen. Of bent u na 128 vallen gestopt en zit u nog steeds bij de pakken neer. Bang om op uw fouten gewezen te worden. Kinderen kennen de schaamte van fouten maken dan nog niet. Gelukkig niet zeg, anders zou de meerderheid van de mensheid zich in een rolstoel voortbewegen. Bij gebrek aan lef.

Je zult bereid moeten zijn om fouten te maken om iets nieuws te ontdekken. Want ontwikkelen bestaat voor 99% uit fouten maken en 1% succes, het originele idee! Maar die ene is wat we later nog weten.

Slechts onze geschiedenisboeken staan vol met mensen die bereid waren fouten te maken, onze helden, onze voorbeelden. Vreemd genoeg stimuleren scholen niet het gedrag van onze 'helden' maar wij roemen ze wel voor hun koene daden en onverschrokken, volhardend gedrag.
Maar kinderen, doe ze vooral niet na want dan hoor je niet meer bij de rest van de maatschappij, dan ben je een 'buitenbeentje'. En geloof me, dat wil je niet zijn!

Mijn oproep is deze: stimuleer uw kinderen, of desnoods die van een ander, om vooral buiten de lijntjes te tekenen en te leven. Geef kinderen hun creativiteit terug, het is hun erfgoed. Help ze te denken dat 'fouten' maken een noodzakelijkheid (lees: heerlijkheid) is om originaliteit aan de dag te leggen. Niets is fout in het leven, alles is een uitkomst. Meer niet!

Henry Ford heeft eens gezegd dat een fout een kans is om overnieuw te beginnen met meer wijsheid.
Eén van onze helden uit de geschiedenisboekjes, iemand die de wereld voorgoed heeft veranderd door vooral veel fouten te maken. En ik dank hem daar hartelijk voor. Good job Henry!

Ik wens u veel fouten toe!

Aan-uit knop voor VS president?

Het is bijna zover! De Amerikaanse president Obama loodst een nieuwe wet door de senaat, genaamd "Protecting Cyberspace as a National Asset", waarin hij het wereldwijde web, of delen daarvan, eigenmachtig kan uitschakelen.

De Amerikaanse Big Brother die al enige tijd bestaat, genaamd Homeland Security, is het ministerie van veiligheid. Zij zien toe op alle activiteiten op het internet en bepalen wanneer dit dusdanig gevaarlijk wordt dat de knop om kan en het web op 'uit' wordt gezet!

Stelt u zich voor. Het web dat volgens mij van ons allemaal is en eigenlijk dus van niemand, wordt toegeëigend door de Amerikaanse president en die bepaalt als de berichtgeving te spannend wordt, denk aan elektronische burgeropstand, dat hij de zaak op zwart zet.

Obama, de brenger van hoop en voorspoed, die ons George Bush deed voorkomen als een autocratische dictator van wie hij ons heeft 'verlost'. Nota bene hij zelf gaat ons terug in het 'ijzeren gordijn' tijdperk gooien door het monopolie (lees: censuur) op onze elektronische vrijheid van meningsuiting op te eisen.

Ja, u denkt "nee, dat is alleen bedoeld bij dreiging van een cybernetaanval, lees dan ook beter."Nou, lees zelf eens tussen de regels door, beste lezer! Wie bepaalt wat een aanval is en hoe die er uit moet zien?

De president toch zeker en hoe wilt u weten of controleren wat er echt gaande is. U kunt het per slot niet meer lezen want u internetverbinding is zojuist ophouden te doen waar het voor bedoeld is: zelf bepalen o.b.v. eigen informatiewinning wat juist klopt en wat niet.

U krijgt dan alleen nog die informatie toebedeeld die Obama goed voor u acht, via de TV of radio of dat deel van het web waar hij geen vinger achter heeft. Welk deel zal dat zijn?

De zwaar bevochtend werelddemocratie, voor wat het al waard was, is niet meer wat het geweest is.

Censuur, yes we can!

Beatles niet muzikaal! (deel 1)

Wist je dat George Harrison en Paul McCartney beide op school werden betiteld als 'niet muzikaal'. Sterker nog. Ze vonden allebeide zelf ook dat muziek niet boeiend was en hadden een hekel aan muziekles!

Stel je voor, de helft van The Beatles werden bestempeld als kansloos en talentloos als het gaat om muziek. En ze waren het er zelf volledig mee eens!

"What went wrong?" of liever gezegd "What went right?"

Mensen en vooral kinderen worden 'gemeten' volgens standaardsystemen. Cito-toetsen en meer van dat soort 'onzin'. Ja, je leest het goed. ONZIN!

Ik ben vóór standaard metingen als het gaat om het vaststellen van mijn bloedsuikerspiegel of cholesterolniveau. Maar als het gaat om creativiteit en aanleg (talent) lijkt me het schier onmogelijk om dit te meten met anderen. Jij bent niet te vergelijken met anderen, toch?

Zelfs de meest identieke, ééneïge tweeling is niet echt gelijk aan elkaar. Er zijn altijd fundamentele verschillen. Er bestaat zelfs een Siamese tweeling die met één lichaam en twee hoofden volledig verschillend van elkaar denken. Genoeg tegenbewijs voor handen lijkt me.

Het ontwikkelen van creativiteit, het onderzoeken van iemands ware passie en aanleg kan slechts door iemand individueel te begeleiden en te ondersteunen het beste uit zichzelf te halen.

Je eigen 'meetlat' is de enige die voor jou van toepassing is en zal gedurende je ontwikkeling met je meegroeien.

Door wie laat jij je meten?


Over een paar dagen volgt deel 2 van dit verhaal. Het gaat over hoe scholen de creativiteit van kinderen 'om zeep' helpen. Blijf lezen!

Paraplu's

Overtuigingen, we hebben ze allemaal. Soms helpen ze ons, soms werken ze ons tegen. Vaker werken ze ons tegen, trouwens. Goed bekeken werken ze ons meer tegen dan dat ze ons helpen. Maar we kunnen er niet zonder.

Zonder overtuigingen is ons leven referentieloos. Een plattegrond zonder herkenningspunten. Maar de ene overtuiging is de andere niet! Mijn overtuiging is niet de jouwe en vice versa. Mijn overtuiging geeft een andere betekenis dan dezelfde overtuiging voor jou... vreemd eigenlijk.

Maar we hebben ze dus wel nodig, sterker nog, we kunnen er niet zonder. Het zijn paraplu's waaronder we onder kunnen staan en schuilen. Voor of tegen de regen, het is maar hoe je het bekijkt. Het hangt er van af of je van regen houdt.

Soms dan lekt de paraplu door en is hij niet meer waterdicht. Dan voelen we ons er ongemakkelijk onder en worden we nat. We gaan dan op zoek naar een nieuwe paraplu. Eén die beter is dan de vorige, groter, sterker en mooier.

En in het moment van het wisselen van paraplu ligt juist de essentie van de paraplu. Dan ben je even 'paraplu-loos' en daar ligt een kans, een moment van groei en reflectie en relativering. Heb ik hem eigenlijk wel nodig?

Soms is een paraplu ook oud en gewoon overbodig. Dan is gewoon in de open lucht staan beter en blijkt de regen wel mee te vallen.

Een paraplu... altijd handig voor het geval dat!