Iedereen (is) zijn coach!

Toen ik in mijn 'vorig leven', na vele jaren avondstudie, eindelijk mijn diploma Makelaardij o/g had behaald en als één van de laatsten in Nederland officieel ben beëdigd als makelaar o/g door de president van de rechtbank, werd deze beschermde titel vrijgegeven.

Kort daarna leek het wel of iedereen ineens makelaar was geworden. Als de bekende paddestoelen schoten ze uit de grond. Iedereen noemde zich makelaar. Dat mocht en dus was verdere kennis van zaken blijkbaar niet meer nodig. We hadden er allemaal in eens verstand van.

Dit is trouwens wel een Nederlander ten voeten uit; ergens verstand van hebben. Nou ja, we hebben in ieder geval al heel snel ergens een mening over en dan denken we er vaak ook al genoeg verstand van te hebben. Neem bijvoorbeeld het fenomeen 'voetbal'. We hebben circa 16 miljoen experts in ons land. Ik zelf schaar me hier geenszins onder trouwens. Dus u zult mij op dit vlak niet als pseudo-deskundige tegenkomen.

Een nieuwe hype is die van 'coach'. Ook in dit vak roemen velen zich op voldoende kennis en expertise om als professioneel coach door het leven te gaan. Ik ben de afgelopen paar jaar ook menig maal geraadpleegd over hoe en wat je moet doen om dit beroep te kunnen uitoefenen. Deze mensen hadden klaarblijkelijk toch nog enige gezonde zelfreflectie.

Ik ben zelf in de (wellicht beperkende) overtuiging dat enige vorm van opleiding op zijn plaats is. Ik heb dit ook de afgelopen jaren zeer nauwgezet en serieus gedaan. Als het niet is uit onzekerheid dan toch zeker om de klant waar voor zijn geld te kunnen bieden; "Maakt u geen zorgen, ik heb er voor doorgeleerd."

De 'nieuwerwetse' coach heeft vaak aan zijn eigen levenservaring voldoende, zo blijkt. Als je genoeg ellende hebt meegemaakt of je daar genoeg een voorstelling van kunt maken dan ben je waarschijnlijk al gekwalificeerd genoeg. Tenminste, dat blijkt bij menig nieuwbakken coach, als je zijn of haar website leest. "Na jaren ervaring te hebben op gedaan..." is een veel gelezen krachtterm die garant moet staan voor kennis en kunde.

Uit veel (maar niet alle) gesprekken die ik met aspirant-coaches heb gehad is echter een andere interessant verschijnsel waar te nemen. Vaak blijkt hun opmerkelijke beroepskeuze gelegen in het feit dat de bak vol ellende wel aanwezig is maar de uitwerking daarvan nog niet is voltooid. Te vaak kiezen mensen voor het beroep van 'life coach' om hun eigen onverteerde trauma's en frustraties over de ruggen van hun nieuwbakken klanten verwerkt te krijgen. Deze nietsvermoedende 'coachee' komt met alle goede bedoelingen ten spijt in de praktijk (hoe letterlijk moet je dit nemen!) van de coach om daar geconfronteerd te worden met diens eigen wel en wee.

De klant heeft amper zijn zegje gedaan of de coach antwoordt met: "Ja, dat herken ik heel goed. Ik heb zelf namelijk ook...". En voor dat je het weet zit je een uur over de klachten van de coach te praten. Dat kan best voor een keertje, ook een coach is soms net een mens. Maar als de klant de rekening voor de coach zijn onverwerkte nachtmerries gaat betalen lijkt me dat niet helemaal de bedoeling.

Net zoals destijds met de 'opleving' in de makelaardij, zal dit ook zijn beloop wel krijgen in de  coachingsbranche. Ook hier zal de tijd een helende en zuiverende werking hebben. Iedereen krijgt uiteindelijk de coach die hij of zij verdient. En de coach krijgt uiteindelijk ook wat hem of haar toekomt. Daarbij komt die jarenlange ervaring dan toch nog goed van pas!

Het kromme verhaal over de rechte komkommer

Ik heb een onrustige nacht gehad. Gisteravond zag ik op tv een programma over de wijze waarop wij met de productie en consumptie van voedsel om gaan.

Wist je dat wij, in de westerse wereld, zoveel voedsel weg gooien dat we daar de hongergebieden in de wereld mee kunnen voeden, en dat dan 3 KEER!

Ik hoor je denken: ja daar komt dat verhaal weer van de arme, hongerige kindjes in Afrika. Ja en nee.
In bijvoorbeeld Kameroen worden bananen geproduceerd. Echter, al vóór dat deze bananen worden geëxporteerd worden de 'kneusjes' er tussen uit gehaald. Bijna 20-30% van de gehele productie verdwijnt in de container. Deze worden niet geconsumeerd, niet hier maar ook niet daar, in Kameroen zelf!

De komkommers van tegenwoordig zijn niet meer krom maar recht. Makkelijker te verpakken en passen beter in dozen voor transport. Elke komkommer is een foutloos, mooi, donkergroen exemplaar. Dat willen wij. Dit is door de EU zelfs in regels vastgelegd. Bijna de helft van alle komkommers die geteeld worden zijn echter niet recht maar krom, met een knikje, deukje of ander oneffenheid. Ook deze gaan zo de container in!

Wat te denken van vis. Alle vis die uit onze zeeën wordt gevist en niet wordt verkocht, wordt aan het eind van de dag vernietigd. En de vissers maar klagen over de overbevissing en lege zeeën.

Er wordt in Europa jaarlijks zoveel eten weggegooid dat we de gehele bevolking van Spanje er een jaar lang van zouden kunnen laten eten.

Dus, des te meer we weggooien des te duurder het voedsel wordt. Maar onze gevoel zegt ons dat we thuis niet in een lege koelkast willen kijken. We zijn te bang te weinig in huis te hebben. Dus gooien we het liever weg als de houdbaarheidsdatum is verstreken.

Eerlijk gezegd heeft het mij wel degelijk een nieuw inzicht opgeleverd. Met minder is het nog steeds genoeg, misschien zelfs dan is het nog wel te veel.

Ik kijk vanaf nu anders tegen de rechte komkommer aan. En jij?

Klik hieronder voor een trailer van deze film :
http://www.youtube.com/watch?v=Ci0HsPELE2o

Waar leiderschap stopt, begint de politiek

We zijn er uit! Het kabinet kan beginnen. Nadat elke Nederlander, en niet-Nederlander, zijn plasje over onze nieuwe regering heeft gedaan kunnen ze beginnen aan een klus waar je geen ander weldenkend mens voor krijgt. Lange dagen, redelijk betaald en altijd de pispaal. Moeten wel haast mensen met een groot dienstbaarheid en onkreukbaar karakter zijn. Nou... die integriteit en leiderschapskwaliteiten zijn nog ver te zoeken!

Als we slechts een paar principes van één van onze grote leiderschapsgoeroe's, Stephen Covey, nemen dan komen we tot een onthutsende conclusie, vrees ik.

Wees pro-actief. Het grootste deel van ons regeerbeleid is gebaseerd op het blussen van bestaande branden. Regeren is vooruitzien, wordt er gezegd. Ik betwijfel of er veel wordt nagedacht over toekomstige problemen. De Tweede Kamer debatten gaan toch nog steeds te vaak over muggen die als olifant in De Telegraaf en andere tendentieuze media worden gepubliceerd. Het lijkt wel alsof het succes van kamerleden afhankelijk is van hun populariteit in diezelfde media.

Denk win-win. Tja... Politici denken altijd in compromissen. Jij een beetje, ik een beetje. Beide dus eigenlijk niet genoeg voor echte verbeteringen. En over een paar jaar struikelen we over de puinhoop die zo'n compromis heeft opgeleverd. Waarom niet gaan voor 2 x 100%. We kunnen toch oplossingen bedenken waar iedereen echt veel beter van worden. Gaan voor het geluk en niet voor het gelijk.

Eerst anderen begrijpen, dan begrepen worden. Als dit principe als enige zou worden gehanteerd dan zouden de debatten in de Tweede Kamer zeker de helft minder lang duren, zo niet vrijwel geheel afgeschaft kunnen worden. De meeste debatten zijn monologen met onderbreking van de monoloog van een ander. Luisteren is een groot goed. We krijgen op school taal, schrijven, spreken, grammatica geleerd maar luisteren niet. Dat is toch vreemd. Hoe kun je nu een goed spreker zijn als luisteren je zo slecht af gaat?

Onze leiders van vandaag, zij die ons land vertegenwoordigen in het hoogste bestuursorgaan, hebben niet de kwaliteiten die wij eisen van elke bestuurder van een grote onderneming. Dus de BV Nederland heeft slechts een zootje schreeuwers in dienst genomen die met voldoende eigendunk en een duimdikke eeltlaag op hun ziel ons door de komende jaren moet loodsen. Nou... gefeliciteerd dan maar!